Ik ben lid van de Dutch Modern Quilt Guild en dit jaar hebben we een Block of the Month (BOM) met blokken ontworpen door leden van de gilde. Elk kwartaal heeft een ander thema. Het thema voor het laatste kwartaal van het jaar is 'slow stitching'. Nou ja, ik ben niet zo'n fan van handnaaien, maar ik vind het effect wel mooi.
Het blok voor november is een Engels Paper Piecing (EPP) blok. Dit specifieke blok, ontworpen door Emmely Treffers (insta @infectiousstitches), kan ook gemaakt worden met gewone machine piecing en een curve, maar ik wilde de mogelijkheden van machine EPP met dit blok verkennen. Omdat deze BOM bedoeld is voor de leden, kan ik dit patroon niet delen, alleen de methode, die je op elk EPP-project kunt toepassen.
Elk blok is verkrijgbaar in drie maten: 3, 6 en 9 inch. Ik heb de kleinste gekozen – omdat er dan het minste handwerk aan te pas komt – maar dat betekende ook dat ik met kleine stukjes moest werken om de stukken voor te bereiden op het borduren.
Ik heb het patroon op dik papier afgedrukt en de stukken uit elkaar geknipt – met alleen de naadtoeslag langs de omtrek van het blok, omdat het in de sampler quilttop wordt verwerkt. Ik volgde de instructies en vouwde mijn stof om de sjablonen heen en plakte ze vast met wateroplosbare lijm.
Dit blok had een kromming – en omdat ik de kleine versie van dit blok (3 inch) had gekozen, was dit best lastig om met de machine te doen, maar het was wel te doen. Ik heb twee verschillende soorten garen geprobeerd: onzichtbaar garen (rechterkant van het blad) en polygaren met bijpassende kleur (linkerkant).
Het uithalen van het sjabloonpapier uit dit blok was minder handig dan bij het handgenaaide blok, omdat de machine het papier ook deels meenaait, maar het was wel te doen. Met sjablonen van afwasbare versteviging wordt het natuurlijk een stuk makkelijker.
Het resultaat ziet er best aangenaam uit en is vergelijkbaar met de handgestikte versie. Het verschil is dat het met de sjablonen iets minder plat lag, maar na het wassen en strijken lag het wel mooi plat. De naden zijn net iets duidelijker zichtbaar als kleine kanaaltjes – mogelijk door het papier dat in de naad zelf zit, of doordat de machinale steken strakker zijn dan mijn handgestikte steken.
Een andere methode is om de delen gewoon naast elkaar te leggen en ze (aan de achterkant) vast te plakken. Ik hoorde dat sommigen dit ook graag met de hand naaien, waarbij ze aan de achterkant naaien. Met de machine naaide ik ze aan de voorkant met een kleine zigzagsteek met transparant garen, omdat deze zigzagsteek zichtbaar zal zijn bovenop de stof. Zorg er hierbij voor dat je de stof aan beide kanten vastpakt om ze goed aan elkaar te naaien. Ik merkte dat een iets langere steek dan de vorige methode het beste werkte (1,5 breed en 2,0 lang). Hoewel ik ze aan de achterkant wel plakte, drukte ik toch beide kanten tegen elkaar voor het beste resultaat.
Ik heb deze methode niet getest. Er zijn talloze mogelijkheden als je de naad zichtbaar wilt houden, of zelfs decoratieve steken wilt gebruiken. Ik wilde machinaal EPP testen terwijl ik probeerde het uiterlijk van de handgestikte versie te imiteren. Voorzichtige applicatie, misschien zelfs met onzichtbaar garen, zou ook kunnen werken. Ik kan me voorstellen dat het zichtbare resultaat van de applicatie op een foundation of versteviging ongeveer hetzelfde zal zijn als de methode met de 'kissing parts', zie hierboven. Bij applicatie op een foundation verwijder je de sjablonen vóór het naaien, dus dat scheelt het gedoe van het verwijderen van het papier van je blok.
Een andere mogelijkheid is om afwasbare of in te brengen stabilisator te gebruiken, wat vaker wordt gebruikt bij applicaties. Misschien werkt dit ook voor de EPP-methode die ik hierboven beschreef. Dus ik heb nog wat dingen over om te testen...
De laatste methode die ik probeerde is interessant, maar een beetje ingewikkeld vanwege de puzzel. In principe is de vorm van de slinger hier ook applicatie – de onopvallende manier met kleine steekjes en dun of onzichtbaar garen. Maar deze keer worden de stukken van het blok op elkaar geappliceerd zonder een basis aan de achterkant. Dit betekent dat je slechts de vouw van één van de stukken stof hoeft te pakken. Ik heb geen versteviging gebruikt, maar net als bij gewone applicatie raad ik afscheurbare versteviging aan om je project te stabiliseren tijdens het naaien. Ik heb dat niet gedaan, dus mijn blok ziet er iets minder perfect uit. Ik wil deze methode graag een andere keer opnieuw proberen.
De puzzel is dat je moet beslissen welke kant van je stukken onder en welke kant van de stukken boven komt. Het idee is om dit af te wisselen aan de zijkanten van elk stuk, maar het moet ook passen bij de manier waarop de andere stukken zijn gekozen. Voor dit blok bijvoorbeeld, heb ik de steel van het blad volledig onder de andere stukken laten komen.
Het uiterlijk van deze methode ligt naar mijn mening tussen de andere twee EPP-machinemethoden die ik heb getest. De applicatie is minder zichtbaar dan de zigzag bovenop en zichtbaarder dan de eerste methode.
Allereerst moet je zelf beslissen of je het resultaat mooi vindt of niet. Persoonlijk zou ik kiezen voor de eerste methode, waarbij de delen met de voorkanten aan elkaar worden genaaid. Hoewel ik me realiseer dat ik geen ingewikkelder ontwerpen heb getest waarbij veel naden elkaar in één punt kruisen. Ik kan me echter voorstellen dat door het blok op dezelfde manier te vouwen als bij handnaaien, dit ook zou werken voor machinaal naaien. Nou ja, na dit allemaal te hebben uitgelegd, heb ik ontdekt dat er nog meer te ontdekken valt. Ik hoop dat je in ieder geval een idee hebt wat machinaal EPP voor jou kan betekenen. Veel naaiplezier!
NL 
EN